De Fair Play-methode: taken verdelen met kaarten
Fair Play is een methode waarbij je elk onderdeel van een huishouden op een kaart zet en die kaarten verdeelt. Wie een kaart heeft, doet het hele onderwerp: bedenken, plannen en uitvoeren. Het idee erachter is dat een taak pas overgedragen is als ook het denkwerk meeverhuist.
Eén kaart is één heel onderwerp
Fair Play komt van de Amerikaanse auteur Eve Rodsky. Het idee is simpel: je legt alles wat een huishouden draaiend houdt op losse kaarten, en die kaarten verdeel je. Niet de handeling maar het onderwerp.
Elke kaart bestaat uit drie delen: bedenken, plannen en uitvoeren. Wie de kaart heeft, heeft alle drie. Dat is de kern van de methode, want juist het eerste deel is wat anders stilletjes bij dezelfde persoon blijft liggen.
Wie de kaart heeft, doet het bedenken, het plannen en het uitvoeren.
Waarom kaarten en niet een lijst
Een lijst lees je samen door en dan knikt iedereen. Kaarten moet je in handen nemen en aan iemand geven, en dat maakt de overdracht een handeling in plaats van een intentie.
Het tweede voordeel is dat je ziet hoeveel er zijn. Een stapel van zestig kaarten op tafel doet iets wat een opsomming niet doet: hij maakt de omvang zichtbaar voordat het gesprek over de verdeling begint.
Wat je ervan kunt gebruiken
Je hoeft het spel niet te kopen om het principe te gebruiken. Wat werkt is de regel dat een onderwerp niet half verdeeld kan worden, en de afspraak dat je samen bepaalt wanneer iets af is.
Dat laatste voorkomt de ruzie die anders altijd komt. De meeste meningsverschillen over huishoudelijk werk gaan niet over wie het doet maar over wanneer het genoeg is: de een vindt de badkamer schoon als de wasbak schoon is, de ander rekent de voegen mee.
- Maak samen de lijst van onderwerpen, niet één van jullie alleen.
- Spreek per onderwerp af waaraan je ziet dat het goed gaat.
- Geef een onderwerp helemaal weg, inclusief het bedenken.
- Kijk het op een vast moment terug en ruil gerust.
Waar de methode tegenaan loopt
Het maken van de kaartenset is zelf een flinke klus, en die komt in de praktijk vaak terecht bij degene die de methode heeft gevonden. Dat is precies de persoon die al te veel draagt.
En een verdeling op papier verloopt. Wat op zondag is afgesproken, staat over drie maanden niet meer zo, en zonder een moment om het terug te kijken zakt hij stil terug naar de oude stand.
Vijftig om vijftig hoeft niet
In de methode zelf staat dat een gelijke verdeling niet het doel is. Wat telt is dat het voor allebei eerlijk voelt, en dat kan bij een groot verschil in werkuren heel goed op zestig om veertig uitkomen.
De vraag is dus niet of jullie op de helft zitten. De vraag is of er onderwerpen zijn waar de ander volledig over gaat, en hoeveel dat er zijn.
Veelgestelde vragen
- Wat is de Fair Play-methode?
- Een methode van Eve Rodsky waarbij je elk onderdeel van een huishouden op een kaart zet en die kaarten samen verdeelt. Wie een kaart heeft, doet het bedenken, het plannen en het uitvoeren van dat onderwerp. Het denkwerk verhuist dus mee, en dat is het hele idee.
- Moet je het spel kopen om het te gebruiken?
- Nee. Het principe werkt ook zonder: maak samen de lijst van onderwerpen, spreek per onderwerp af waaraan je ziet dat het goed gaat, en geef een onderwerp helemaal weg in plaats van half. Dat zijn de delen die het verschil maken.
- Moet de verdeling precies gelijk zijn?
- Nee, en dat staat ook in de methode zelf. Wat telt is dat het voor allebei eerlijk voelt. Bij een groot verschil in werkuren kan zestig om veertig prima kloppen. Kijk eerder naar hoeveel onderwerpen de ander volledig heeft dan naar het percentage.
- Wat gaat er meestal mis met deze methode?
- Twee dingen. Het maken van de kaartenset is zelf veel werk en komt vaak bij degene terecht die al te veel draagt. En een verdeling op papier verloopt: zonder een vast moment om hem terug te kijken zakt hij binnen een paar maanden terug naar de oude stand.
Bronnen
Hierna
Mental Leap · alle artikelen · inloggen